Een 2e hardloopleven en overstekend wild

Door: Paul Nibbelink

In de zomer 2015 werd ik tijdens een event bij Zorg en Zekerheid zo gefotografeerd dat mijn ‘welvaartsriem’ goed zichtbaar was. Die foto gaf mij net weer dat zetje dat ik nodig had om het hardlopen, wat ik vanaf 2009 na een actieve voetbalcarrière startte en vanaf 2012 langzaam verslofte, weer op te pakken.

Ik ging weer trainen en in november liep ik weer mijn 1e wedstrijd, de Zilveren Tulploop – de 1e loop van het ZZ-circuit. Inmiddels was Zorg en Zekerheid ook gouden partner geworden van de TK Challenge. Daardoor liep ik de Zevenheuvelenloop, maakte ik kennis met de enthousiaste lopers en het team van TeekensKarstens, dat het voor mij en de andere lopers elke keer weer perfect regelt.

Als uitverkorene om op 6 november 2016 te starten voor de NY-marathon (en mijn 1e marathon) legde ik me dan ook de morele ambitie op dat ik bij de CPC een halve marathon zou lopen. Tijdens mijn zondagtrainingen rekte ik langzaam mijn inhoud op naar deze afstand en de lopen van het ZZ-circuit doe ik nu niet meer op de middenafstand, maar alleen nog de lange afstanden.

Ook liet ik mij een aantal weken gelden sportmedisch keuren, ging ik meer lezen over hardlopen en sprak ik met Carola van Tol van Running Totaal af dat zij mij vanaf de zomer gaat begeleiden richting die NY-marathon. De optelsom van mijn keuring, het lezen over hardlopen, mijn trainingen en de gesprekken met Carola (en het achteraf vooral negeren van haar adviezen) ging ik voor een eindtijd tussen de 1 uur 50 en 55 minuten op de CPC.
Met die ambitie startte ik in de 2e startgolf. Een golf werd het uiteindelijk voor mij niet echt, ondanks het overweldigende en enthousiaste publiek langs het hele parcours. Eerder werd het de tragedie van de leeglopende ballon met 5 kilometertijden van 26, 26, 28 en 30 minuten met een eindtijd van 1 uur 57 minuten en 42 seconden. Een lichte illusie armer en een nieuwe ervaring rijker ging ik huiswaarts en schrok ik die nacht nog een keer wakker. Nu botste ik namelijk wel vol op dat overstekende Franse stelletje op de boulevard van Scheveningen. Merde…!

Paul Nibbelink