De 5 KM van de CPC LOOP Den Haag 6 maart 2016

Door: Ilona Vreeken

Maanden zijn zij al in training de meiden van De Leeuw. Alles voor het goede doel, Hospice Issoria. Zij hebben nog nooit een run gedaan en hebben er knap buikpijn van. Ik loop zelf al wat langer en de 5 km is daarom ook appeltje-eitje. Het gaat mij deze dag niet om een goeie tijd of een PR. Het gaat mij deze dag om met z’n allen over de finish te komen.

Zondagochtend om 9.00 uur in de trein naar Den Haag CS. We willen op tijd zijn en vooral geen extra stress. Die is er namelijk al genoeg. Gezonde stress wel te verstaan! We hebben er zin in en kletsen honderd uit in de trein. Aan de medereizigers wordt enthousiast verteld wat we gaan doen. Bij het uitstappen wordt ons alle succes gewenst.

Het is weer goed geregeld door de organisatoren. Een top onderkomen bij het ROC waar we ons kunnen omkleden en even naar het toilet. Dat is wel nodig. Daar krijgen we de t-shirts en het fel begeerde startnummer. Met alle precisie wordt deze op het shirt gespeld. De spanning stijgt.

Even op de foto met dit geweldige team. Trots wordt er geposeerd naast de vlag van De Leeuw. Nog een foto met alle lopers van de TK Challenge. We moeten gaan! We kunnen niet wachten. We lopen richting Malieveld. Luid kletsend, gierend en springend. Wat een enthousiasme bij deze meiden.

Aangekomen op het Malieveld is het een groot mierennest. De animo is enorm. Gedoe over wie de tas met de waardevolle spullen moet bewaken. We raken elkaar kwijt. We moeten naar de start anders komen we te laat. Ik besluit te wachten op Ria die we zijn kwijtgeraakt. Snel komt ze aangehuppeld. Tassenprobleem opgelost en ook wij gaan naar de start.

Wij zien dat er een grote groep TK Challengers staat, erg herkenbaar aan hun shirt, en rennen op hen af. Op dat moment staat er een cameraploeg van TV West. Een van hen wordt geïnterviewd. Wij komen op tv, hilarisch! En natuurlijk welverdiende aandacht voor Hospice Issoria!

Achter ons is de hele meute al vertrokken. Wij wachten het interview af, draaien ons om en gaan lopen. De meiden nemen het rit aan. Ik loop achteraan met Sandra. De paniek is in haar ogen te lezen: “Ik ga niet zo hard! Ik kan toch niemand meer inhalen!” Als dan door de luidspreken vermeldt wordt dat de twee laatste er aan komen en er ook nog luid wordt geroepen, “laat je niet gek maken Sandra”. Zakt de moed haar in d’r schoenen. Ik probeer haar te kalmeren: “Focus! Let op je ademhaling, loop je eigen tempo! Het komt goed!”

Langs de weg staan er heel veel toeschouwers die enthousiast je naam roepen. Eerst denk je, ken ik die? Ik trap er iedere keer weer in. Je naam staat natuurlijk groot op je startnummer. We hebben een lekker tempo, San en ik. Haar gezicht staat gespannen. Lach ff? vraag ik haar. Al snel komen we Manon tegen. Die sluit zich bij ons aan. Nog zo’n topper die voor het eerst loopt en zich hierin heeft vast gebeten. Zij heeft een speciale band met Hospice Issoria, dus de motivatie is enorm.

De meiden komen in de bekende hardloopflow, ze genieten. Het gaat top! Bij het 3 km bord is er verbazing. Ze hebben de eerste 2 borden niet eens gezien. Maar dan nog een bord met 4 km. Wederom verbazing. Wij lopen in een lekker tempo door. Dan ineens is daar de finish. Met z’n drieën hand in hand over de eindstreep. Wat een ervaring! Jullie zijn toppers meiden!

Op naar de volgende run!

Ilona Vreeken,

namens de meiden van De Leeuw:
Chantal Heemskerk
Bernice Oudshoorn
Manon Gerrard
Sandra van Vliet
Ria Segaar