Mijn eerste marathon @LeidenMarathon

Door: Rosa Vlasveld

Afgelopen januari liep ik de voor de tweede keer de halve marathon in Egmond en ondanks het onstuimige weer (lees 7km volle tegenwind, gevoelstemperatuur -5) had ik lekker gelopen en wilde ik eigenlijk meer. Stiekem sneed ik het onderwerp aan de marathon te lopen en vrienden en mijn vader haalden mij over om het ‘gewoon’ te doen. Dus zo gezegd, zo gedaan. Ik schreef mij samen met mijn loopmaatje in en selecteerde tijdens de inschrijving (een beetje angstig) dat ik de hele marathon wilde doen.

Eat, sleep, run, repeat
Wij stelden lichtelijk zenuwachtig een schema op en zijn sinds februari serieus gaan trainen. Ik streefde er naar om drie keer in de week te lopen, daarnaast krachtoefeningen te doen en een pilates les te volgen. Achteraf een goede combinatie, al snel merkte ik hoe belangrijk het is dat je rug en buikspieren sterk zijn. Twee keer liepen wij samen een lange afstand, 25 km en 32 km. Lastig vonden we te bepalen wat goed is voor je omdat heel veel mensen hun ervaringen delen en zeggen dat lange afstanden juist overbodig of juist belangrijk zijn. Als ik terug kijk ben ik heel blij dat ik deze afstanden heb gelopen. Het gaf mij het vertrouwen en ik kwam er achter dat het belangrijk is dat niet alleen je benen er klaar voor zijn maar ook je hoofd. Ook lette ik op mijn voeding; weinig vetten, veel eiwitten en veel water. Ik heb avocado’s en kwark gegeten tot ze mijn neus uit kwamen. Ik paste me makkelijk aan, je weet waar je het voor doet. Sommige dingen kon ik moeilijk laten, maar gelukkig gaan feestjes ook door zonder mijn aanwezigheid.

Runnershigh
Sommige weken waren zwaar, ik was moe en had soms geen zin om te lopen. Maar de marathon kwam langzaam dichterbij en wanneer ik een donatie ontving voor Hospice Issoria werd ik fanatieker, een belangrijke herinnering waar je het voor doet.  Het lopen ging makkelijker en iedereen om mij heen moedigde mij aan. Elke zaterdag liep ik langs de Vliet en ging ik steeds meer genieten van het lopen. Vol vertrouwen liep ik de laatste training. Ik wist dat het goed zou komen toen het nummer ‘September’ van Earth Wind and Fire voorbij kwam en het plotseling begon te hozen. Ik genoot nog steeds ondanks de regen en ik heb nog nooit zo lekker gelopen als toen. En ik denk dat elke loper zich herkent in het ‘Runnershigh’ gevoel. Het schijnt sterker dan cocaïne te zijn en net zo verslavend.

Raceday
Op de dag van de marathon voelde ik me goed, ik had twee dagen bergen pasta, havermout en krentenbollen gegeten en was er klaar voor. De eerste 20 km gingen heel goed. Rustig starten blijft de sleutel tot succes. Ik heb heel lang met een glimlach van oor tot oor gelopen. Tot de verzuring kwam. 26km en twee energie-gelletjes later begonnen mijn benen te verzuren, veel eerder dan ik had verwacht. Ik dacht aan het moment van de week er voor, in de regen met ‘September’ op, aan het hospice, aan de lieve woorden van familie en vrienden, aan de donaties en aan de finish. Ik focuste me op het zwaaien van mijn armen, keek naar de horizon en probeerde mijn benen te vergeten. Na een (lang, heel lang) recht stuk door de polder naar Rijpwetering zat ik er echt doorheen, maar in de verte zag ik ze staan, mijn helden. Mijn glimlach was terug en het aftellen kon beginnen. Ik had verwacht dat dit het zwaarste stuk zou zijn, maar dankzij veel lieve vrienden, familie en wildvreemden aan de kant was het eigenlijk alleen maar leuk. Vanaf de fiets en de scooter werden we aangemoedigd en naar de singels geschreeuwd. Toen we over de finish kwamen na 4:18 kwam alles samen. Heel vaak had ik gedacht aan dit moment en ik was heel blij, gelukkig, moe en vol energie gek genoeg! En terwijl ik dit schrijf weet ik dat ik het zo weer zou doen!

Een laatste advies
Geloof in jezelf en stap voor stap, zet je die knop gewoon om. Ja, het is ver en ja het duurt lang, maar nee het is niet saai. Het is een uitdaging die heel veel mensen je niet na doen omdat ze het simpelweg niet kunnen vanwege lichamelijke problemen of andere redenen. Denk aan die mensen wanneer je je veters strikt en waarom je deze uitdaging bent aangegaan. Hardlopen kan soms eenzaam zijn en je bent constant met jezelf bezig. Het voelt goed om je in te zetten en iets voor een ander te doen.
En ben je moe? Heb je geen zin? Sla dan die training lekker over en ga een andere keer. Als je lichaam niet wil, ga je echt niet lekker lopen en levert die training je niets op.

Ik wil iedereen heel veel succes wensen die nu traint om de marathon te lopen in Amsterdam of New York of voor welke andere afstand. Probeer te genieten, want wat maakt een snelle tijd uit?! Het mooie aan het lopen van een wedstrijd is dat je daarna wel moet rusten. Dus als je klaar bent, wacht er een heerlijke bank op je waar je echt wel twee weken avond na avond op mag zitten omdat je geen zin hebt om je schoenen aan te trekken voor een rondje. Hoewel… inmiddels voel ik wel weer de drang om te lopen..!