Leiden Marathon 2016

Door: Vera Versteegh

Challengers,

Afgelopen zondag hebben heel veel Challengers weer hun hardloopschoenen aangetrokken om de Leiden Marathon te gaan lopen! En ik, als jongste Challenger (Jaja, je bent nooit te jong/oud om een challenge aan te gaan) mocht over deze dag een blogpost schrijven! Ik voel me gevleid :). De dag begon voor mij met een goed ontbijt, want prestaties leveren kost wel wat energie. Nadat ik nog even wat huiswerk en dergelijke heb gedaan, was het alweer tijd om mezelf van mijn pyjama om te toveren naar de sportieve outfit. Hardloopkleren geven me altijd een energiek gevoel, alsof ik een soort adrenaline impuls ervan krijg. Het was tijd om naar Leiden te gaan, dus sprong ik achterop mijn vaders scooter en daar gingen we. Toen we in Leiden waren had de TK Challenge wel een heel bijzondere locatie geregeld om haar Challengers te vesten: de trouwzaal van het stadhuis! Toen wij naar binnen gingen waren de mensen die de halve marathon hadden gerend net terug. Wat een prestatie! Ik hoop dat ik dat over een paar jaar (of zelfs minder) ook kan doen! Wat echt mooi is, is dat veel mensen de voorgaande weken hier echt naartoe gewerkt hebben, om de halve marathon ‘even’ neer te zetten! Veel trotse gezichten dus. Je merkt wel dat de mensen die zich goed voorbereid hadden het veel soepeler hadden gelopen dan de mensen die wat minder goed voorbereid gelopen hadden. Goede voorbereiding is het halve werk, zo zie je maar weer! Na wat gesprekken was het toch echt tijd voor de mensen die voor de 10 km zouden gaan, om zich bij de duizenden mensen te voegen bij de start. Na een warming-up gingen pap en ik bij de andere Challengers in het vak staan. Binnen een paar minuten werd er afgeteld en klonk het startsein. Toen pap en ik voorbij de start waren kon het echte lopen beginnen. De eerste kilometer was al snel voorbij. In het begin moet je nog wel veel mensen inhalen voordat je een ritme kan pakken, dus de eerste paar kilometers zigzagde mijn vader behendig door het deelnemersveld en ik volgde hem. Na vier kilometer begon ik het voortouw over te nemen. Mijn vader noemt me niets voor niets zijn ‘haas’ :p. Onderweg kregen we nog wat sponsjes en water/sportdrank. Die sponzen vind ik altijd wel fijn, want daarmee kan je jezelf lekker afkoelen zonder dat je gelijk een bak water over je heen krijgt. Onderweg werden we aangemoedigd door vele toeschouwers, fanfares, noem maar op! Daar word ik altijd heel blij van, overal op de route bruist het van de energie! Na Leiderdorp te hebben gepasseerd kwamen we weer terug in Leiden, en naderden we ook alweer het eind van deze loop. Je hoort weer de harde muziek, en de toeschouwers roepen: de laatste loodjes, kom op! Ongeveer honderd meter voor de finish pakken mijn vader en ik elkaars hand, en zo gaan we over de finish. Samen. Kort daarna krijgen we onze welverdiende medaille en een heerlijk flesje sportdrank. Dat smaakt 1000x lekkerder als je net gelopen hebt. We bleven even wachten op een aantal andere Challengers, en daarna gingen we weer richting het stadhuis. Niet de cooling- down vergeten, en dan naar binnen. Daar konden we napraten met de andere lopers en ons omkleden in onze comfortabele truien. Toen het laat werd zeiden we iedereen gedag. Op de scooter tuften we naar huis. Een lekkere warme douche nemen en daarna weer terug in mijn pyjama. Op naar het volgende TK Challenge doel, de Dam tot Damloop in Amsterdam! Ik hoop veel Challengers daar weer te zien!

Hartstikke bedankt voor het lezen, ik zeg nog maar een ding en dat is: Doei!