Mijn eerste marathon!

Door: Denise Verhoeven

In november was ik aanwezig bij de aftrap van de TK Challenge. Ik werd direct enthousiast en wilde de challenge aan gaan. Al snel kwam ik tot de conclusie dat de halve marathon geen ‘challenge’ meer voor mij zou zijn aangezien ik deze al meerdere keren heb gelopen. Dus ja, dan blijft er nog één afstand over: de hele marathon… slik!

Na lang nadenken en nadat ik mijn vriend Diederik ook zover had gekregen hebben we de knoop doorgehakt. Op 10 april 2016 zouden wij de marathon van Rotterdam gaan lopen. Nieuwe hardloopschoenen, TomTom horloge en winterkleding aangeschaft, trainingsschema opgesteld, we konden niet meer terug. Het trainingsschema zag er als volgt uit: 3 tot 4 keer in de week trainen, met minimaal 1 keer per week een lange duurloop en 1 keer per week een intervaltraining. Het voelde goed om zo fit te blijven in de winter. Ook kwamen we tot de conclusie dat het helemaal niet zo vaak regent in Nederland. De keren dat we in slecht weer hebben gelopen zijn op één hand te tellen.

Wat ik als zwaar heb ervaren in de trainingsperiode is dat je tegen veel (leuke) dingen ‘nee’ moet zeggen. Alles staat even een paar maanden in het teken van het hardlopen en fit blijven. Daarvoor moet je soms egoïstisch zijn en bepaalde dingen even op een laag pitje zetten. Gelukkig heeft onze omgeving er veel bewondering en begrip voor gehad en stonden ze ons allemaal heel hard aan te moedigen tijdens de marathon van Rotterdam.

De dagen, weken en trainingen vlogen voorbij en toen kwam dé dag: zondag 10 april 2016. In eerste instantie waren we heel blij met het weer: zon, weinig tot geen wind en rond de 14 graden. Achteraf was het weer juist een grote spelbreker voor Diederik. Maar daarover later meer. Om 09:45 uur stonden we klaar in het startvak. Even voor tienen zette Lee Towers ‘You never walk alone’ in en duizenden mensen zongen mee. Kippenvel.

De eerste 10 kilometers gingen goed. Heel veel mensen langs de kant en Rotterdam lag er super mooi bij zo in het zonnetje. Rond de 15 kilometer begon ik me af te vragen hoe ik het in hemelsnaam nog 27 kilometer vol ging houden. Rond de 20 kilometer gaf ook Diederik aan het heel zwaar te hebben. Nee toch, dacht ik, niet nu al. We moeten nog zo ver. Heel even hebben we gewandeld en toen bleek dat Diederik door de warmte, spanning en het waarschijnlijk te hoge tempo toch moest stoppen. Hij werd niet lekker en dan is het verstandig om te stoppen. Diederik nam het overbodige uit mijn rugzak en gaf me de opdracht om door te lopen, ik zou hem bij de finish zien. Ik moest door!

Knop om en doorlopen. Door de warmte moest ik echt mijn schema laten varen en mijn tempo aanpassen. Op ongeveer 28 kilometer rende ik de Erasmusbrug over, langs Blaak richting Kralingen. Diederik was ondertussen op de fiets naar mij toe gekomen en heeft de rest van de marathon met mij meegefietst. Zo ontzettend veel mensen langs de kant en muziek, dat zorgde voor kippenvel van top tot teen. Op het 30 kilometer punt zouden mijn ouders en zusje staan, dat doet je dan zo goed om even bekende gezichten te zien die je aanmoedigen! Vervolgens de Kralingse Plas rond, het meest rustige (en dus vervelendste) stuk. Daar stonden Bas en Rianne, mijn beste vriendin en haar vriend. Weer iets om naar uit te kijken. Op 37 kilometer stond een groot scherm waar aanmoedigingsfilmpjes op werden laten zien. Weer kippenvel. En toen was het nog maar iets van 4 kilometer. Ik ging het halen. Pas op dat punt besefte ik dat. Gewoon blijven doorlopen. Op 40 kilometer schreeuwde iemand langs de kant: ‘Je hebt al zo’n pleuris eind gelopen, die laatste 2 kilometer gaat je ook nog wel lukken!’ Hilarisch die Rotterdammers.

De laatste 500 meter, je draait de Coolsingel op en daar staan duizenden mensen langs de kant. Je wordt gedragen door het publiek en je ziet eindelijk de finish. Dat was zo’n gaaf moment, ik krijg weer kippenvel als ik er aan denk. Ik zag Diederik langs die laatste 500 meters staan, ik heb het gewoon gehaald!

Het was écht een hele gave ervaring, maar het was ook écht heel erg zwaar. En natuurlijk: ik ben ontzettend trots! Uiteindelijk ben ik in 04:54:01 gefinisht.

Met Diederik ging het al snel weer beter. Hij was ook trots dat ik de marathon alleen heb uitgelopen. Hij gaat zijn revanche proberen te halen tijdens de Leiden Marathon op zondag 22 mei 2016. Dan zal ik naast hem op de fiets zitten, want voor mij (voorlopig) geen marathons meer!

Toch kan ik iedereen aanraden een keer die uitdaging aan te gaan. Je overtreft jezelf meerdere keren in al die maanden training en uiteindelijk stijg je boven jezelf uit. Dat geeft je een enorme boost. De spierpijn gaat vanzelf over (althans dat hoop ik) en dan blijft dat ontzettende gave en trotse gevoel over.