Op naar de ultieme uitdaging

Door: Robert Jan Stoop

De eerste TK Challenge, 15 kilometer heuvel op, heuvel af door weer en wind

In het pikkedonker draaf ik langs de Rijn. Ik heb er natuurlijk niet aan gedacht om verlichting mee te nemen, toen ik vanmorgen besloot om de 14 kilometer tussen het kantoor in Alphen en mijn huis in Leiden ’s avonds hollend af te leggen. Ik train voor de 7 Heuvelenloop in Nijmegen. Een wedstrijd over 15 kilometer. Verder dan ik tot nu toe ooit gelopen heb. Mijn training verloopt soepel, maar als ik na 13 kilometer last krijg van mijn kuiten (mijn eeuwige zwakke punt), wandel ik het laatste stuk. Ik heb nog minder dan twee weken en de 15 kilometer van Nijmegen zijn pas het begin. De ultieme uitdaging is het lopen van de Marathon van New York in november 2016.

Ik loop al jaren hard, maar een natuurtalent ben ik zeker niet. Het is bij mij alleen een manier om fit te blijven, nadat ik mijn hockeystick aan de wilgen heb gehangen. Als ik gemiddeld één keer per week loop is het veel. Verder dan 10 kilometer loop ik nooit. Dat wordt nu anders. Ik doe mee aan de TK Challenge. Collega’s, cliënten en relaties van TeekensKarstens doen mee aan zeven hardloop evenementen over diverse afstanden. Een hardloop community van honderden lopers, die één gemeenschappelijk doel hebben: een bedrag van € 142.195 (met een knipoog naar de afstand van de Marathon) ophalen voor Hospice Issoria.

Met een biertje in mijn hand sta ik op ‘de zesde’. De TK Challenge heeft zojuist haar spectaculaire kick off beleefd en ik ben heel blij met de mooie partijen die zich hebben aangesloten. De TK Challenge lijkt een ongekend succes te worden. Natuurlijk wordt mij gevraagd wat mijn Challenge is. Lachend, maar met dat groeiende onbestemde gevoel in mijn buik, roep ik dat ik de Marathon ga lopen. Op het podium hoor ik Bart Veldkamp zeggen dat twijfel hoort bij het leveren van grootse prestaties. Laten we het daar maar op houden, ik heb nog negen dagen tot de 7 Heuvelenloop.

Ruim twee uur voor de start rijden we Nijmegen in. Het waait enorm en striemende regenbuien dalen neer over alle lopers en vrijwilligers die op de been zijn. Wij verzamelen in een plaatselijke school, waar het warm en gezellig is. De vijftien lopers die vandaag deze TK Challenge aan gaan krijgen een prachtig hardloopshirt uitgereikt. Er wordt een foto genomen, gerekt, gestrekt, AA gedronken en bananen gegeten. De spanning stijgt, het heuvelachtige parcours, de wind en regen, het belooft een uitdagende middag te worden.

Een kleurrijk lint van lopers, de meesten gehuld in een poncho om droog van start te kunnen gaan, wandelt naar de startvakken. Een dame ziet het logo van Hospice Issoria en spreekt ons aan. Een vriendin van haar is kort geleden overleden en heeft de laatste fase van haar leven doorgebracht in Hospice Issoria. Ze zegt dat het vreemd klinkt, maar dat haar vriendin er een fijne tijd gehad heeft, een menswaardig afscheid noemt ze het. Ze bedankt ons dat we dit doen. Tussen die duizenden lopers in dat volle startvak, dringt ineens tot me door, dat dit toch wel een hele bijzondere ervaring is. Ik ga alles geven!

Als ik de startlijn passeer, probeer ik te genieten. Van de ambiance, de mensen langs de kant, de prachtige route, maar vooral van het feit dat ik gezond ben en dat ik dit kan doen. Natuurlijk is het af en toe zwaar, maar de regen valt mee, de wind blaast de helft van de tijd in de rug en de race verloopt voorspoedig.

De tip om de 15 kilometer in drie etappes van 5 kilometer in te delen, blijkt een goede te zijn. De eerste vijf gaan lekker, maar in het tweede deel voel ik aan mijn kuiten dat de heuvels hun tol beginnen te eisen. Ik neem wat gas terug en probeer niets te forceren, heel blijven is belangrijker dan een goede tijd. Deze loop maakt deel uit van een groter geheel. De laatste 5 kilometer lopen wat meer naar beneden en ik kan toch nog wat versnellen. Ik ben zeker niet ontevreden, als ik na 1 uur, 21 minuten en 17 seconden de finish passeer.

De sfeer in de school, waar we na afloop weer samenkomen is geweldig. Harde muziek schalt door het gebouw en de TK Challengers zijn uitgelaten. We hebben alle vijftien sneller gelopen dan we vooraf hadden gedacht. We drinken een biertje en wisselen ervaringen uit. Dat we vandaag allemaal dezelfde uitdaging zijn aangegaan, schept een enorme band. De hal is al bijna leeg, als we afscheid nemen.

We zien elkaar in maart 2016 weer Den Haag voor de CPC. De tweede TK Challenge. De deelnemers kunnen kiezen of ze 5, 10 of 21,1 kilometer lopen. Doe ook mee en geef je op (www.tkchallenge.nl). Onthoud goed, elke afstand telt!