Wat een lijdensweg

Door: Rens Goudsmit

Rens Goudsmit en Bas Bosman zoeken de uitdaging bij elkaar en schrijven elkaar een blog.

Beste Bas,

De HEL van Egmond. Een begrip onder hardlopers. Hardlopen was voor mij een noodzakelijk kwaad om fit te blijven gedurende de zomer- en winterstop. Een aantal jaar geleden heb ik mij tijdens de winterstop ook al voor deze run ingeschreven. Na (te) weinig trainingsuren zag ik echter een mooie escape nadat mij een aanbod werd gedaan om de zon op te zoeken in plaats van het koude, natte maar desondanks te zachte strand van Egmond. Dit TK Challenge jaar moest het echter toch gaan gebeuren.

Amsterdam, 9 januari 2016, 16:00 uur. Nadat wederom de jaarwisseling is ontaard in een bacchanaal, maak ik mij klaar voor de eerste echte test van het TK Challenge jaar: de halve marathon van Egmond. Op naar de supermarkt om de benodigde koolhydraten in te slaan. Vervolgens weet jij mij met een artikel fijntjes te wijzen op het feit dat deze koolhydraten mij morgen niet (meer) zullen helpen. Daarvoor zou het te laat zijn. Dit soort “aanwijzingen” zijn precies wat ik nodig heb. Geen koolhydraat die kan bewerkstelligen wat jij met dit mailtje, met alle TK Challenge commissieleden in de cc, wel weet te bereiken. Er is morgen maar 1 ding dat telt: eerder finishen dan jij!

Amsterdam, 10 januari 2016, 09:00 uur. De pasta zit erin, de pannenkoeken staan op het vuur en ik voel me goed. Hoe zou Bas zich nu voelen? De man die al 6 marathons, 4 halve triatlons en een iron man erop heeft zitten. Waarom moest ik juist hem uitdagen? Slappe smoesjes over een biertje op vrijdag, daar trap ik niet in. Jij weet net als ik: vandaag is het erop of eronder. Wie wordt de rest van het jaar nog serieus genomen aan de vergadertafel?

Egmond, 10 januari 2016, 12:40 uur. Na de file richting Egmond, de verlate shuttlebus, de zoektocht naar speldjes voor mijn startnummer en de chaos bij het afgeven van de spullen sta ik eindelijk in het startvak. Het waait. Sterker nog, het stormt. De eerste 8 kilometer gaan over het strand en ik hoor (op het oog) ervaren lopers naast mij druk discussiëren over het lopen in een waaier vanwege de wind. Ik besluit dat ik dat ook ga proberen.

Egmond, 10 januari 2016, 12:44 uur. Het startschot. Na een paar honderd meter draaien wij direct het strand op. Het waait zo hard dat mijn oortjes direct uitvallen. Geen muziek en geen tussentijden de komende kilometers dus. Ik stop de oortjes snel weg en kijk om mij heen; geen waaier te bekennen. Toch valt het strand mij eigenlijk mee en na 45 minuten verlaat ik het strand richting de duinen. Daar blijkt echter dat het strand meer van mij heeft gevergd dan ik vermoedde. Kilometer 10 tot en met 18 zijn een ramp. Mijn benen gaan steeds meer pijn doen en ik zie echt af. Het lopen gaat moeilijk en de pijn wordt erger en erger. Heb ik dan toch te weinig lange afstanden gelopen, toch te gek gedaan met oud en nieuw, toch te laat die koolhydraten gegeten? Ik geef het toe, ik begon te twijfelen. Toen schoot ook het horrorscenario door mijn hoofd: jij die langsloopt en mij vriendelijk op mijn schouder slaat en vervolgens in de verte verdwijnt…

De laatste kilometers zijn een echte lijdensweg. Letterlijk (voor mijn gevoel althans) en figuurlijk gebroken kom ik over de finish. Strompelend bereik ik de kleedkamers. Mijn batterij en ook die van mijn telefoon is leeg dus wij hebben geen contact. Pas thuis komt het verlossende berichtje: RUIM 10 minuten sneller dan jij! Voor een aantal seconden maakt mijn pijn plaats voor euforie.

Dank Bas, voor de challenge die jij, als echte Iron Man, mij hebt geboden. Pas bij een echte uitdaging is het mogelijk het maximale uit jezelf te halen. Daarom hebben wij de lat ook zo hoog gelegd met de TK Challenge. De € 142.195 is een enorme uitdaging maar pas dan komt het beste in één ieder naar boven.

Heel veel succes in Rotterdam! Ben benieuwd of jouw tijd op dat vlakke parcours voldoende uitdaging biedt als streeftijd voor het glooiende parcours van New York….

Keep it running!